Praktisch nu. Wij willen als priesters op regelmatige basis beschikbaar zijn om het sacrament van de biecht toe te dienen. Elke eerste en derde zaterdag van de maand zijn we voortaan tussen 13u.30 en 15u. aanwezig in de kerk van Sint-Gillis binnen (Brusselsestraat in hartje Dendermonde) om biecht te horen. Een bevrijdend gebeuren is dat… Iedereen is van harte welkom!
Elke mens ontdekt vroeg of laat dat hij een gesplitst wezen is. “Ik doe wat ik niet wil, en wat ik wil doe ik niet“, schrijft Paulus in zijn brief aan de christenen van Rome.
We bestaan innerlijk uit een ego en een zelf, aldus Freud. Dat ego wordt getriggerd door gemak, genot en gewin. Leven we collectief in ons ego, dan wordt samenleven onmogelijk. Gelukkig is er ook het zelf dat zich niet laat verdringen en ons een ongemakkelijk gevoel geeft. Uit onszelf zijn we echter niet in staat om uit ons ego te stappen en in ons zelf te gaan wonen. We proberen dat wel maar vallen steeds terug…
Wie of wat zal ons redden? Geen doctrine, ook niet de vele camera’s in ons straatbeeld. Als egoïstisch leven ons centen kost, passen we wel wat op, maar ten diepste veranderen we niet.
Een levende vriendschap in geloof met de verrezen Jezus is het redmiddel. Maar ook dat is niet eenvoudig! “Spant u tot het uiterste in om door de nauwe deur te komen“, waarschuwt Jezus ons in het evangelie. Het wordt een zaak van veel opstaan en vallen…
Een gevorderd christen houdt de innerlijke blik op Jezus gericht en gelooft dat deze aanhoudend onze fouten uitwist, een beetje zoals de ruitenwissers van een auto. Grote of kleine fouten, het maakt niet uit! God is vergeving. Als Hij ophoudt te vergeven, houdt Hij op te bestaan. Alleen is het probleem dat we dat moeilijk kunnen geloven omdat we Hem afmeten op menselijke maat, en wijzelf mensen niet oneindig vergeven. We dienen het regelmatig te horen om het te geloven.
Nu zijn we op het punt van de biecht aangekomen. In het sacrament van de biecht horen we keer op keer een mens – de priester – in naam van God zeggen: “Ik ontsla u van uw zonden…“. Als we voluit eerlijk zijn, verbaast ons dat nadat we ons met veel moeite en weerzin klein gemaakt hebben. Heel geleidelijk aan - het gaat traag – leren we zo arm van geest te worden. Was dat niet de eerste zaligspreking bij Matteüs? Onszelf leren aanvaarden als zwakke mensen maar vol goede wil, om met de steun van Gods barmhartigheid te groeien in liefde: daar gaat het om. In zijn eerste Korintiërsbrief beschrijft Paulus die liefde, die goddelijke liefde. Zij is lankmoedigheid en goedertieren, dat wil zeggen ze is onbegrijpelijk geduldig en overvloedig. Ze verdraagt de ander met zijn nood, zijn zwakheid, waarmee hij lastig is, een last is.. Zij duldt al het pijnlijke dat de ander veroorzaakt. Het gaat hier om een houding die in alle omstandigheden vertrouwen blijft schenken, die er van uitgaat dat jij goed, ten diepste goed bent en dat ook ten volle waar zult maken.
Je voelt het al… een mens wordt niet van vandaag op morgen de mens die hij wil zijn. Hij zal het moeten leren met vallen en opstaan, en hij zal dat niet alleen kunnen verwezenlijken.
“Thijs… is God zo goed als jij?“, vraagt Rosa in ‘Een mens van goede wil’ van Gerard Walschap. Het was een zinnetje dat mij als kind reeds ten diepste trof. Paulus beschrijft in zijn Korintiërsbrief de Goddelijke liefde, maar tegelijk voelen we aan dat hij ook van ons een mens van goede wil wilt maken.
Het sacrament van de biecht is de voorbije decennia serieus verwaarloosd. Het werd in het verleden ook zo uitgeoefend dat het een karikatuur werd van hoe het bedoeld was: een machtsinstrument, een bron van scrupulositeit waarbij het niet zelden uitsluitend over seksualiteit ging.
Er was misschien een periode van stilstand rond dit sacrament nodig om er opnieuw fris en onbevangen te kunnen naar kijken…
Walter Van der Meulen
