Wat is het verschil tussen een christen die goed doet, en iemand die zich niet gelovig noemt en eveneens goed doet? Het is een vraag die wel eens weerklinkt. Het verschil ligt hem niet in het resultaat: ze doen allebei goed, en dat is prachtig. Maar een christen doet goed vanuit een relatie: hij gelooft dat God hem oneindig graag ziet, en wil die Liefde een beetje uitstralen naar andere mensen door hen te helpen, te beluisteren en te bemoedigen.
Diaconie is eigenlijk een verzamelnaam voor heel wat domeinen waarop men goed kan doen: ziekenhuizen, woonzorgcentra, organisaties voor derde en vierde wereld, gevangenissen,… Maar het gebeurt altijd vanuit een gelovig engagement. Een geloofsgemeenschap moet geen sociale dienst zijn, gelovigen geen maatschappelijk werkers; er zijn zeker mensen die dat in hun werk of als vrijwilliger uitstekend doen zonder gelovig of kerkbetrokken te zijn. Zeker in deze tijd, waar ook op kerkelijk vlak mensen en middelen schaars zijn, moeten we durven keuzes maken. Tegelijk blijft diaconie als christelijk geïnspireerde naastenliefde een essentiële opdracht, niet alleen voor de kerk als gemeenschap, maar ook voor elke individuele gedoopte.
Wat is er al?
Zonder volledig te willen zijn, vernoemen we hier reeds enkele verwezenlijkingen:
- De vormselcatechese staat vaak in het teken van de diaconie: denk maar aan de themabijeenkomsten rond pater Damiaan en een getuigenis van gevangenisaalmoezenier Jan Michels;
- Sinds enkele jaren loopt in de maand januari vanuit de verschillende kerkplekken een inzamelactie voor de gedetineerden in beide gevangenissen van Dendermonde, onder leiding van Luc Dilewyns. Daarbij worden wenskaarten, briefpapier en schrijfgerief, maar ook paternosters en Bijbels ingezameld;
- Een avond over rouwverwerking met Uus Knops, ism de pastorale dienst en de dienst zingeving van het Sint-Blasius ziekenhuis;
- De werking van diverse samana afdelingen die aan ziekenbezoek en communiebedeling doen;
- Misvieringen in wzc’s (Aymonshof, Sint-Antonius Grembergen, Kasteelhof Appels,…);
- Ondersteuning van Broederlijk Delen, Welzijnszorg, de Tondeldoos, Soep op de Stoep, en in de liturgie;
- In het kader van het Jubeljaar werken we samen met wzc Sint-Antonius Grembergen: het grote anker stond er een tijd op een plek in de kapel, er lagen getuigenissen van hoop,… Op de diverse kerkplekken voorzagen we overigens eveneens getuigenissen over hoop: ook dat is een vorm van troost en bemoediging, en dus diaconie.
Wat kunnen we nog doen?
Op welke manier kunnen we als geloofsgemeenschap dan wel aan diaconie doen? Wij pleiten hier voor een tweerichtingsverkeer in de vorm van 3 vragen:
- Welke groepen/initiatieven rond diaconie bestaan er al in onze regio?
- Hoe kunnen zij dienstbaar zijn aan (sommige mensen uit) onze gemeenschap, en hoe kunnen we daarbij een soort doorgeefluik zijn (een beetje zoals Brussel Onthaal/Open Deur in de hoofdstad)?
- Hoe kunnen wij hen als gemeenschap dienstbaar zijn? Kunnen wij hen bijvoorbeeld meer bekend maken in onze vieringen en oproepen tot steun via onze mediakanalen?
Concrete actiepunten:
- Vooreerst zetten we nu al in op het opzetten van een liturgische carpooling, zodat mensen die zelf niet over vervoer beschikken toch naar de vieringen in Dendermonde-centrum zullen kunnen komen. Het voorstellen van deze piste tijdens onze bezoeken aan de kerkplekken leidde overal overigens tot het besef van de noodzaak om nu al voor deze mensen vervoer te voorzien in de eigen kerkplek.
- Verder willen we ook voor anderstaligen zoveel mogelijk teksten rond de liturgie in de Onze Lieve Vrouw kerk vertonen op de schermen die nu al gebruikt worden voor de streaming van de liturgie.
- Iemand van onze ploeg stelt een lijst op van alle groepen die in de regio van onze nieuwe parochie aan diaconie doen (met o.a. vrijwilligers in het ziekenhuis, ziekenzorgkernen, het koor van Sint-Gillis, wzc’s, Soep op de Stoep ism de protestantse gemeenschap, koffiestop, een actie rond Bijbels in verschillende talen voor gevangenen,…).
- We bespreken bij elk van deze groepen de 2e en 3e vraag hierboven, rekening houdend met wat voor de geloofsgemeenschap haalbaar is; we formuleren hiervoor bij elke organisatie één of meerdere actiepunten (dit kan ook inhouden dat we daartoe vrijwilligers zoeken);
- We gaan ook na welke initiatieven met catechesegroepen bezocht kunnen worden;
- We denken er aan om alle bestaande groepen eens samen te brengen om wederzijdse steun mogelijk te maken, want meerdere groepen hebben het moeilijk;
- We zetten elk actiepunt in de praktijk.
In een volgende aflevering gaan we in op enkele bijkomende aandachtspunten/werkdomeinen voor onze H. Elisabethparochie: communicatie, netwerken en een doordeweeks aanbod.
De parochieploeg
