© Piet Van Hoyweghen
Hoe jongeren vandaag hun geloof beleven
10 jaar geleden stipte Pieter Nolf van IJD (nu Kamino) aan dat jongeren niet meer aansluiten bij traditionele parochies, maar hopen gelijkgezinde leeftijdsgenoten te vinden op activiteiten, waar dan ook in het land (of zelfs daarbuiten). Dat klopt nog steeds, zeker als het gaat om een eerste kennismaking met geloof en kerk. Tegelijk sluiten steeds meer jongvolwassenen aan bij een parochiegemeenschap omdat die echt ‘gemeenschap’ is: een plaats waar iedereen van harte welkom is, waar dus ook jongvolwassenen een eigen aanbod vinden en zelf verantwoordelijkheid krijgen en opnemen. Die groep wordt steeds meer multicultureel. Daardoor wordt ook hun geloofsbeleving steeds gevarieerder, een toe te juichen ontwikkeling: de kerk is op haar best als een ‘eenheid in verscheidenheid’, ook als het op jongvolwassenen aankomt. Tenslotte valt op dat katholieke jongeren, net als bijvoorbeeld sportsterren of artiesten, steeds meer uitkomen voor hun geloof: niet betweterig maar overtuigd, spontaan, fris, zonder de ballast van een cultureel Christendom. Dat geeft hoop voor de toekomst: zelfs als het niet zou gaan om een grote kwantiteit, dan nog is de kwaliteit van geloofsbeleving en -getuigenis van veel jongvolwassenen zeer groot. Dat blijkt ook uit de volgende getuigenissen.
Wim Corbeel
Onze H. Elisabethparochie organiseert activiteiten voor jongeren vanaf 12 jaar. Ben of ken jij zo’n jongere, spreek ons dan zeker aan: jongeren@dekenaatdendermonde.be
Zoeken
Dekenaal nieuws
© fm
Farah: “Het geeft hoop om te zien dat Gods zachte stem ook vandaag nog vele mensen raakt.”
Vaak voel ik me in deze luide wereld als Elia, die God herkende in het gefluister van een zachte bries (1 Koningen 19:12). Toch merk ik dat steeds meer jongvolwassenen op zoek zijn naar houvast en zingeving. Het is mooi om Gods zachte stem te mogen delen met de mensen om mij heen, ook al is die voor anderen soms moeilijker te herkennen.
Mensen reageren vaak verrast, maar meestal ook positief als ik over mijn geloof vertel. Ze stellen vragen vanuit een open en nieuwsgierige houding. Het christelijk geloof is vandaag geen vanzelfsprekendheid meer en daardoor voor veel jonge mensen ook grotendeels onbekend. In persoonlijke gesprekken krijg ik soms de kans om iets van mijn geloof te delen met anderen. Dan vertel ik over mooie initiatieven voor jongeren, zoals lofprijzingsavonden, christelijke festivals, de Wereldjongerendagen en andere christelijke activiteiten.
Het geeft mij hoop om te zien dat Gods zachte stem ook vandaag nog vele mensen raakt en dat geloof mensen blijft verbinden, bemoedigen en richting geven.
Farah Maton
© Laura en Joren Saey-Jacobs
Laura en Joren: “Een zaadje planten bij de mensen die er voor openstaan.”
De beleving van ons geloof gebeurt vooral in het gezin en de H. Elisabethparochie. We kwamen op iets latere leeftijd tot geloof en hebben daardoor nu wat vrienden die weinig voeling hebben met kerk en Christendom. Ook op het werk staat geloof niet centraal als gespreksonderwerp. We zijn zeer gelukkig dat we met ons gezin op regelmatige basis naar de kerk kunnen gaan, vooral omdat we ons verbonden voelen met de medeparochianen en dit ons geloof versterkt.
Op een intieme manier ons geloof beleven schept voldoening omdat we overtuigd zijn van het Evangelie: het vertelt ons dat we ons niet moeten schamen en spoort ons aan om moedig te zijn en te getuigen. Gezien Christus in onze omgeving weinig aan bod komt, voelen we de noodzaak om Zijn boodschap te representeren, met een gezonde voorzichtigheid en zonder te oordelen. Ergens hopen we om een zaadje te planten bij mensen die er voor openstaan. Wanneer we familie of vrienden op bezoek hebben en er een meningsverschil ontstaat, of iemand ervaart een moeilijkheid, dan trachten we een Christelijke kijk te geven.
Onze geloofsuiting betekent ook opkomen voor waar we voor staan en grenzen plaatsen. Zo beschermen we onszelf tegen ongunstige invloeden, en geven we aan wat men van ons kan verwachten en wat niet. We hopen dat anderen onze waarden en normen respecteren, en willen tonen dat het niet vreemd is om te geloven. De gemakkelijkste manier om dit te doen is door de naasten te blijven betrekken bij de Heilige sacramenten in ons leven en dat van onze kinderen.
Joren en Laura Saey-Jacobs