Eén van de meer waarschijnlijke is dat de ronde vorm van deze aanvankelijk lichte koeken deed denken aan de zon, die dan weer verwees naar Christus als het Licht van de wereld. Immers, wanneer Maria naar joodse traditie Jezus in de tempel opdraagt, herkennen Simeon en Hannah het Kind als de Messias, de Redder van de wereld. Precies daar draait het feest van Maria Lichtmis om. Ook deken Jo pikte hierop in tijdens zijn homilie tijdens de Lichtmis viering (die op zondag 1 in plaats van maandag 2 februari werd gehouden): eigenlijk is het feest van Maria Lichtmis het feest van Licht en Hoop in de donkere tijden die we toch wel kennen.
Op verschillende kerkplekken – Baasrode en Sint-Gillis – werden, in het kader van Lichtmis, pannenkoeken gebakken. Voor het eerst gebeurde dat ook in de Mariakring, na de Eucharistieviering in de nabijgelegen Onze Lieve Vrouw kerk, die tegelijk een inleefviering was voor de eerste communicantjes, en waarbij alle aanwezige kinderen gezegend werden.
Zowat 60 mensen kwamen smullen van de pannenkoeken, in een warme en aangename sfeer. Voor mij voelde het een beetje aan als een Zondagsoase met een zoet tintje. Ik was blij ook enkele nieuwe gezichten te zien. Dat is de echte geest van de H. Elisabethparochie: iedereen is van harte welkom. De tafels waren dan ook mooi gedekt, en een bloemetje ontbrak evenmin.
Tenslotte ook een bijzonder woordje van dank aan alle vrijwilligers die zorgden voor het onthaal, de pannenkoeken, de bar en het klaarzetten en opkuisen van de zaal. Wat zouden onze kerkgemeenschappen zijn zonder deze mensen, die zonder veel trompetgeschal maar met een groot hart meebouwen aan deze hartelijke momenten van samenzijn?
Wim Corbeel
