Een tijdje geleden maakte mijn echtgenote een schrandere opmerking. Nu maakt ze altijd schrandere opmerkingen, maar deze had toch een éxtra portie wijsheid in zich. Ze had net op de radio gehoord dat het internationale vrouwendag was. Daar had ze op zich natuurlijk geen probleem mee… alléén had ze zo’n beetje een déjà-entendu gevoel. Want zeg nu zelf: soms lijkt het alsof elke dag wel één of ander (inter)nationaal thema heeft. Ik ben het voor dit cursiefje gaan opzoeken, en het lijstje is indrukwekkend (en soms ook een beetje hilarisch). Om enkele voorbeelden te geven: de internationale dag van de moedertaal (21 februari), de werelddag van de wilde dieren en planten (3 maart), wereldpoëziedag (21 maart), de internationale dag ter herinnering van de slachtoffers van slavernij en de trans-Atlantische slavenhandel (25 maart), de werelddag van de tonijn (2 mei), wereldalfabetiseringsdag (8 september), en om met een absolute giller te eindigen: wereldtoiletdag (19 december). Sommige van die dagen hebben geen vaste datum: zo valt de wereldslaapdag elk jaar op de vrijdag voor het begin van de lente (ik las er een artikel over, maar dat was zo slaapverwekkend dat ik halverwege ben gaan wandelen). Mijn vrouw vond het in elk geval een beetje van het goede te veel. Nu is één van de vele leuke dingen aan haar dat ze nooit enkel kritiek geeft: ze stelt er altijd iets positiefs tegenover. De ingeving die ze ditmaal had, sloeg evenwel alles: “Waarom zit men eigenlijk voortdurend nieuwe onderwerpen uit te vinden als wij katholieken al een schat aan internationale thema’s hébben?” De kerk beschikt inderdaad over een liturgische kalender die bijna voor elke dag een bijzonder onderwerp voorziet: nu eens een heilige (soms zelfs meerdere!), dan weer een feestdag (Allerheiligen, Onze Lieve Vrouw Tenhemelopneming,…), en als toemaatje af en toe ook nog een liturgische periode (advent, Paastijd,…). Het leuke van heel dit idee is dat je ook hier, op enkele uitzonderingen na, kan spreken van internationale themadagen: de feestdagen gelden voor alle katholieken wereldwijd, en kunnen dus van Auckland over Johannesburg tot in Dallas gevierd worden. Misschien doet niet iederéén dat, maar anderzijds: ook niet iedereen ligt wakker van wereldslaapdag. De oproep van mijn vrouw was duidelijk: laten we nieuw leven blazen in onze rijke kerkkalender door – ik geef maar enkele voorbeelden – een internationale Franciscusdag of een wereldepifaniedag te lanceren. Je kan zelfs met alternatieve benamingen aan de slag gaan. Om – alweer – maar enkele voorbeelden te geven: wereldverrijzenisdag in plaats van internationale Paasdag, of internationale Geestdag (heel geestig) in plaats van werelddag van Pinksteren. En waarom zouden we er niet meteen een internationale wedstrijd aan koppelen, onder de auspiciën van het Vaticaan uiteraard: wie per thema de meest originele naam bedenkt, krijgt van de paus een persoonlijk geschenkje (en mag het uiteraard zélf in Rome gaan afhalen)! Wie bijt de spits af?
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)