In november 2019 liet mijn echtgenote me kennismaken met een fascinerende franciscaan uit de VS: Father Mark-Mary. Hij is één van de vele geestelijken die via korte filmpjes gedachten en bezinningen deelt op het YouTubekanaal van Ascension, een katholieke vormingsorganisatie. De eerste video die ik van hem zag droeg als titel Chasing away the grumpies, wat je wellicht kan vertalen als ‘De knorpotmomentjes verjagen’. Hoe? Door dankbaar te zijn. De franciscaan begon de video met een anekdote, uit het eigen leven gegrepen. Hij vertelde hoe hij ooit een lange rit maakte naar een zustergemeenschap om er een retraite te geven. Hij had op dat moment heel wat aan zijn hoofd en dreigde op een bepaald moment zijn humeur te verliezen. Het thema van de geplande bezinning was ‘dankbaarheid’. Plots bedacht hij dat, als hij over dankbaarheid had gelezen en erover voor de zusters zou preken, hij dit ook in de praktijk moest zetten. Dus wat deed hij? Hij begon, heel eenvoudig, met een dankgebed in de wagen. Eerst dankte Hij God voor de ‘grote geschenken’ van het leven: God Zelf, en het geloof dat Hij hem geschonken had; moeder Maria; en nog enkele fundamentele cadeaus. Gaandeweg werden de redenen van zijn dankgebed wat concreter: zijn ouders en dat die al zo lang gelukkig gehuwd waren, maar ook zijn broers. Hij eindigde met de wel héél concrete zaken van het leven, zoals… nacho’s. Het hielp: hij zag opnieuw redenen om zich eerder gelukkig dan nors te voelen.
Ik leerde heel wat uit dat ene filmpje van Father Mark-Mary. Dat bidden en dankbaarheid je gelukkig kunnen maken bijvoorbeeld, en ook bewust van de relativiteit van bepaalde kopzorgen. Dat danken om de grote geloofsthema’s – Gods liefde voorop – en danken voor de heel concrete, kleine en grote geschenken in je eigen leven, innig met elkaar verbonden zijn. Maar ook dat de setting van zo’n filmpje niet zo belangrijk is als de boodschap en het charisma van degene die deze boodschap brengt. Op de video zie je, tijdens de volledige bezinning, enkel de franciscaan in zijn sobere kamer, met op de achtergrond een icoonkruis en een nachtkastje met daarop een beeld (van Maria, vermoed ik). Father Mark-Mary brengt zijn boodschap zo eenvoudig, met humor, gedreven, concreet en met de voeten op de grond, dat het aanstekelijk werkt en je raakt. Dat laatste mag ook blijken uit de verschillende reacties van mensen op zijn filmpje, dat overigens niet veel langer dan zeven minuten duurt.
Laten we dus verder gebruik maken van de media om Gods boodschap te verkondigen. Maar niet zo maar, als tussendoortje. Als we via de media willen werken, is het belangrijk dat spontaneïteit en diepgang, goede voorbereiding en focus hand in hand gaan. Een homilie komt ook niet in enkele minuten tot stand (enkele uitzonderingen misschien niet te na gesproken).
We mogen overigens niet vergeten dat media nooit het échte samenkomen van gelovige mensen kunnen vervangen. Ons katholiek kerk-vormen is sacramenteel, geworteld in concrete, tastbare mensen, voorwerpen en gebaren. En, last but not least, laten we nooit vergeten om Wie het uiteindelijk draait: God Zelf, die ons samenbrengt en ons leven zin geeft. Laten we Hem danken. Zo is de cirkel rond.
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)
