Wims cursiefje - Eén beeld dat zoveel zegt

Verrassend toch: hoe je bij een tweede bezoek aan een plek zaken kan ontdekken die je aanvankelijk helemaal niet gezien had.

Tijdens een vakantie in Dinant bezochten Gabrielle en ik voor de tweede keer het niet veraf gelegen bedevaartsoord van Beauraing. Onze Lieve Vrouw is daar van 29 november 1932 tot 3 januari 1933 verschillende malen verschenen aan vijf kinderen: Fernande, Albert, Andrée, Gilberte en nog een meisje dat Gilberte heette. Dat die kinderen bij naam worden genoemd is voor mij belangrijk: het maakt de verschijningen concreet, want ze overkwamen mensen van vlees en bloed.   

We trokken in februari naar het heiligdom, dat zich vlakbij een spoorwegbrug bevindt. Het was een koude, maar zonnige dag. Net als op andere bedevaartsplaatsen, zeker buiten het seizoen, overviel ons een zekere stilte en rust terwijl we rondwandelden. Eens aangekomen bij het beeld van Onze Lieve Vrouw, dat ongeveer aangeeft waar Maria aan de kinderen verschenen is en hoe ze er toen uitzag, namen we de tijd voor stil gebed. In die stilte maakte ik een paar beschouwingen bij het beeld.

Onze Lieve Vrouw wordt vooreerst afgebeeld met een sobere kroon op haar hoofd. Het roept bij mij het beeld op van Maria als Koningin. Maar ze is geen Koningin zoals wij ons dat vaak voorstellen: een vorstelijk levende dame met, als het even kan, heel wat macht en rijkdom. Maria’s rijkdom bestaat in het feit dat ze Moeder is van Christus, dat ze ‘ja’ gezegd heeft op de roeping om Hem ter wereld te brengen, lief te hebben en te steunen waar ze kon. Ze is een eenvoudige Koningin. Ze straalt, net als haar Zoon, iets uit van “een koningschap dat niet van deze wereld is”. Precies daarom kijk ik naar haar op. Overigens wordt mijn hart altijd warmer als ik mensen zie die zichzelf niet als het middelpunt van de wereld beschouwen, maar durven opkijken naar andere mensen met een edel hart. Ik heb altijd het gevoel dat ik van hen nog heel wat kan leren, en vind in hun houding tegelijk steeds weer bemoediging om zelf op te kijken naar mensen. Niet omdat ze macht hebben, maar omdat ze hun hart laten spreken en anderen oprichten, troosten en de mooie kanten van het leven laten zien. Zoals Jezus. Zoals Maria. Overigens kan het op de duur ook een last worden, zowel voor jezelf als voor anderen, om je altijd maar in de schijnwerpers te moeten zetten. Jezus en Zijn Moeder hebben dat probleem niet, lijkt me.

Ook de bescheiden, maar onmiskenbaar aanwezige glimlach op het beeld van Maria valt me op, net als haar rustig naar beneden kijkende ogen. Er zit een zachtheid, een zachtmoedigheid in, die niets vandoen heeft met een hooghartige koningin. Haar open handen sluiten naadloos aan bij die glimlach en die blik. Dat hoeft ook niet te verwonderen: alles wat die handen, mond en ogen uitstralen, komt uit het (letterlijk en figuurlijk) gouden hart van Maria. Een hart dat enkel liefde wil uitstralen: Gods liefde, en ook Maria’s eigen liefde voor haar Zoon en voor elk van ons. Die boodschap zit tevens in de zonnestralen rond het hart van Maria: zij roepen bij mij op dat Maria haar warme hart niet voor zichzelf wil houden, maar het wil delen met iedereen die zich er aan wil laven. 

Zoveel mooie gebaren en tekenen in één beeld: ik word er stil van.

En dan gebeurt het: mijn blik valt – nu pas, alsof het zo moest zijn – op de rozenkrans die ook weer onopvallend maar tegelijk sterk aanwezig hangt aan de rechterarm van Maria. Gods liefde ervaren, of het nu door Jezus of Maria is, door de Heilige Geest of door mensen in onze wereld, is een geschenk dat enkel volledig wordt als je een persoonlijke relatie met de Schenker opbouwt. Bidden is wezenlijk, zoals luisteren naar en spreken met mensen op de één of andere manier wezenlijk is om een relatie, om écht contact met hen te hebben. Ook Jezus bad met Zijn Vader… precies omdat het Zijn Vader was. Zo bad ook Maria voor haar Zoon op de bijzondere manier die eigen is aan moeders. Zo bidt zij ook voor ons als moeder.

Precies in dat bidden komt al de rest samen: de kroon, de handen, de glimlach, de blik, en… het hart. 

Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)