© Seda Tunadagi via pexels
Een priester-schrijver vertelde me op een zeker moment dat hij zijn boeken altijd graag afsluit met een happy end, een ‘gelukkig einde’. Ik herken me volledig in zijn voorkeur; het zal wel liggen aan de optimist die God in me gelegd heeft.
Er is maar één zaak die ik erger vind dan een ongelukkig einde; dat is een uitermate positief verhaal dat slecht eindigt. Omdat ik zelf nogal hou van videoclips, u weet wel, de filmpjes die gemaakt worden bij heel wat muzieknummers, geef ik twee voorbeelden uit die wereld.
Om te beginnen de videoclip bij het nummer ‘Leave a Light On’ van Marble Sounds. Dat lied riep bij mij van in het begin een goed gevoel op, zowel qua tekst als qua muziek en zang. Hetzelfde gebeurde toen ik voor het eerst de clip zag die bij het nummer hoort: op een ontroerende manier toont het filmpje een vader die zijn zoontje helpt bij het zwemmen. Het wordt zo mooi in beeld gebracht, ik voelde mijn hart smelten. Het einde van de clip was dan ook hartverscheurend. Ik ga niet vertellen waarom, bekijk de video gerust eens zelf. Maar ik was er het hart van in.
Een zo mogelijk nog sprekender voorbeeld is de clip bij ‘Lost in Yesterday’, één van de bekendste nummers van de Australische band Tame Impala. Ik vind de opbouw van die clip werkelijk fenomenaal. Een camera loopt alle kanten af van een feestzaal waarin een huwelijksfeest plaatsvindt. Je krijgt alle mogelijke details te zien: een kelner die een vrouw een drankje aanbiedt, het bruidspaar dat de huwelijkstaart aansnijdt, een man en een koppel aan de bar, dansende mensen, de band die optreedt, een vrouw aan de telefoon, een oudere man, noem maar op. Het geniale van de clip ligt hierin dat de camera verschillende rondes volgens precies dezelfde route aflegt, en dat elke ronde een mooiere versie van het huwelijksfeest toont. Dat zie je werkelijk in elk detail. Zo lijkt het bruidspaar aanvankelijk te trouwen ‘van moetens’ en zien bruid, bruidspaar en naaste familie er bedrukt uit; tijdens de laatste ronde van de camera kunnen ze er evenwel niet gelukkiger uit zien. En dan gebeurt het: tijdens de laatste seconden confronteert de clip je met een gruwelijk, onverwacht einde. Ik vond dat zo, zo jammer… echt zonde. Vlak voor het abrupte einde dacht ik nog: deze clip wil ik met zoveel mogelijk mensen delen, dit moéten ze zien, het is zo mooi. Maar nadien viel alles in de soep.
Velen hebben het er, net als ik, moeilijk mee: een bad end, een slecht einde. Of het nu in een film, een boek of een muziekstuk is: het laat je achter met een kater. Dat er tijdens een verhaal allerlei dingen fout lopen, daar kunnen we nog mee leven: zo is het leven zelf immers ook. Maar een slecht einde laat je vaak achter met een malaise, een slecht gevoel dat diep gaat en zowel teleurstelling als wanhoop in zich kan dragen.
Precies daarom is het zo belangrijk om zeker op die momenten de optimist in ons wakker te maken, het ‘halfvolle’ glas te zien. Gek genoeg was mijn teleurstelling over het einde van de videoclips bij ‘Leave a Light On’ en ‘Lost in Yesterday’ juist zo groot omdat de rest van de videoclips zo mooi was. Het is belangrijk dit niet uit het oog te verliezen: 99 procent van de vermelde clips is en blijft prachtig. Laat dit niet verknallen door dat ene, korte einde. Blijf het goede zien, eerder dan het slechte.
Ons christelijk geloof klinkt in dit opzicht zelfs nog beter: ondanks het kruis en de pijn, het verdriet, de wanhoop, de eenzaamheid, ja zelfs de dood die ermee gepaard gaan, kent het verhaal van Jezus Christus onherroepelijk en onweerstaanbaar een goed einde. Niet voor eens, maar voor altijd. God zij dank.
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)
