“Ik voel de keuzestress al komen”. Die weinig rustgevende boodschap stond ooit centraal in een reclamecampagne waarin Orange drie nieuwe types van smartphones (‘slimme telefoons’) voorstelde.
Mensen staan meer dan ooit voor keuzes. Soms lijkt het wel alsof je er elke dag meer moet maken. Het positieve daaraan is natuurlijk wel dat we de keuze hébben; dat is een luxe. Maar het is vaak dus ook een factor van stress. Eigenlijk is het merkwaardig dat Orange die stress gebruikte in een reclamecampagne: de meeste mensen beschouwen stress vandaag immers als iets negatiefs, iets waaronder je gebukt gaat. Al kan een gezonde dosis stress je natuurlijk wel de adrenalinestoot bezorgen die je nodig hebt om iets actiefs en creatiefs te ondernemen.
Ook katholieken moeten, zeker in onze tijd, heel wat keuzes maken, en dat kan eveneens voor stress zorgen. Opvallend: niet zelden heeft die stress te maken met een zekere bekommernis om de manier waarop anderen naar ons kijken. Sta me toe enkele voorbeelden van zo’n keuzes te geven. Zou ik in een restaurant zichtbaar bidden voor het eten… of toch beter niet? Vernoem ik bij vrienden, familie of collega’s God, of spreek ik beter in algemene termen als ‘zingeving’ of ‘naastenliefde’? Getuig ik voor een multireligieuze klas nog van mijn persoonlijk geloof, of stel ik me eerder op als neutrale gespreksleider?
Soms vraag ik me af of we al die keuzestress, minstens af en toe, niet beter overboord gooien. Als katholiek of christen moeten we uiteindelijk maar één keuze maken: “Volg ik Jezus Christus, of niet?”. Toegegeven, dat is vaak geen eenvoudige keuze in onze ingewikkelde wereld. Het is evenmin een éénmalige keuze: als gelovige dien je die keuze elke dag opnieuw te maken.
En toch… toch zou de eenvoud van die ene keuzevraag wel eens bevrijdend kunnen werken. Heel wat andere keuzes in ons leven komen dan immers neer op dezelfde vraag: “Treed ik in het voetspoor van Jezus Christus, of niet?”. Misschien moeten we die vraag niet ingewikkelder maken dan ze is. De wereld is immers als een mummie: ze is op zich al ingewikkeld genoeg.
Let wel: het àntwoord op de vraag of ik Jezus volg of niet, moet of kan niet altijd eenvoudig zijn. Maar hoe eenvoudiger je de vraag houdt, hoe ernstiger je ze vaak neemt, en hoe groter de kans is dat ze een impact zal hebben op je alledaagse leven. Dat is tenminste mijn ervaring.
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)