Wims Cursiefje - Laat de zon in je hart

In het kader van mijn werk voor katholieke media schreef ik me ooit in voor de dagelijkse nieuwsbrief van de Pers- en Informatiedienst van de Belgische bisschoppenconferentie. Die nieuwsbrief bood een overzicht van alle items die van ver of dichtbij te maken hadden met geloof en kerk, zowel in de algemene als in de specifiek kerkelijke media. Dat klinkt erg breed, en dat was het ook: een nieuw trappistenbier, de vele discussies over euthanasie en abortus, een speciale processie, het sluiten van kerken, nieuwe roepingen of wijdingen, de ramadan, Lourdes, bijdragen van de katholieke onderwijskoepel in het maatschappelijk debat, lezersbrieven in kranten, noem maar op. Nu moet ik eerlijk bekennen: door de band was die nieuwsbrief niet om vrolijk van te worden. Het ging vaak om negatieve of polariserende berichtgeving over de kerk: het dalend aantal gelovigen, misbruikschandalen, ‘progressieve’ versus ‘conservatieve’ katholieken,… En bij de zoveelste persoon die zei dat hij de kerk wel sympathiek vond of geloofde in ‘het goede’, maar zich in één adem afvroeg wat nog de waarde was van christelijk geloof, dacht ik: “Dat is allemaal goed en wel, maar wat heb ik daar als christen nog aan?” Soms hadden al die berichten zelfs een echte impact op mijn humeur en dreigde ik zelf een zagevent te worden.

"Laat de zon in je hart", zingt Willy Somers in één van zijn vrolijkste nummers. Mijn echtgenote, die me vaak vertelt dat het lied een echte hit was in het woonzorgcentrum waar ze werkte, zingt het zelf regelmatig, en dan straalt ze. En doet ze ook mij stralen, want ik begin dan meteen mee te kelen. Misschien moeten we dat inderdaad vaker doen: de zon in ons hart laten. En eens een andere bril opzetten. Het positieve zien. En meer genieten. Niet alleen van een lekkere maaltijd of een lekker glaasje wijn - dat zeker ook, natuurlijk - maar ook in de brede zin. Zo kan iemand die je zijn schouder biedt om er eens goed op uit te huilen, ook een vorm van 'genieten' schenken, van troost die iemand je, soms zomaar en onverwachts, in de schoot werpt. Mijn punt is: ja, het nieuws is belangrijk, en ja, opinieartikels en maatschappelijke debatten hebben hun plaats. Maar je kan ze niet allemaal volgen, en ze doen zeker niet allemaal deugd. Dus misschien is het best om op een bepaald moment keuzes te maken: welke berichten doen me deugd en welke maken me sjagrijnig (om dat heerlijk oude synoniem voor “zuurpruimachtig” nog eens te gebruiken)? Die laatste categorie berichten zet je best tijdig opzij. Soms heb ik ook wel eens die neiging bij de vele binnenkerkelijke discussies die je hoort woeden. Ja, die bisschop zal wel conservatief of progressief overkomen, en ja, de kerkelijke schaalvergroting is belangrijk maar heeft ook nadelen, en ja, diaconie en liturgie zijn allebéi essentieel… maar soms word ik zo moe van al die debatten. Soms vragen ze zelfs zo veel energie dat ik dreig te vergeten om Wie het echt gaat: Christus. Is Zijn boodschap niet bedoeld om mensen te bevrijden en échte vreugde te schenken? 

Laat de zon in je hart. Je moet de zon niet uitvinden, ze is er al. Je moet je hart niet meer maken, je hebt het al. En je moet Christus niet meer uitvinden; Hij is er al. In je bidden, in mensen, in de kleine en grote geschenken van het leven, in verdriet en in genot, in kwaadheid en in verzoening. Laat Hem gewoon in je hart.   

Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)