Wims cursiefje - Lezen… of luisteren?

Een hele tijd geleden las mijn echtgenote mij een artikeltje voor. De schrijver vertelde over een filmpje waarin Joshua Bell, één van de grootste violisten uit die tijd, met een Stradivarius uit 1713 een concert speelde in een druk metrostation in Washington. Op een kind en een volwassene (die de violist herkende) na, stopte geen enkele voorbijganger lang genoeg om te luisteren naar één volledig muziekstuk. Twee dagen voordien had Bell in een bomvolle concertzaal in Boston gespeeld; één toegangsticket kostte er 100 euro. Het filmpje kaderde in een onderzoek naar de vraag of we talent herkennen in een onverwacht kader. De schrijver van het artikel paste die vraag toe op christenen: laten wij ons nog verrassen door de verrezen Heer, ook als die op een onverwachte manier ons leven binnenwandelt, of hollen we Hem eveneens voorbij? Laten we ons raken door de liturgie, ook als we er geen snars van begrijpen? Laten we toe dat God ons tegemoet komt door heel eenvoudige mensen? En last but not least: behouden we de ‘oude mens’ in ons (ook als die ons verstikt) of bekleedt Pasen ons met de ‘nieuwe Mens’? De schrijver van het artikel was Mgr. Lode Van Hecke, die toen als kersverse bisschop van Gent al heel wat bemoedigende en vaak verrassende brieven had geschreven.

Christenen worden, meer dan wie ook, bemoedigd om open te staan: open voor de verrassende manieren waarop God ons leven binnen treedt. Dat vraagt om een luisterende houding… en daar wringt soms het schoentje. Want mensen spreken graag – ik ben de eerste om dit van mezelf te beamen – maar luisteren kost hen vaak meer moeite. Op sociale media schreeuwen mensen hun boodschap vaak zelfs van de daken… maar o wee als iemand met een andere mening hen vraagt om ook even naar hem of haar te luisteren. Het is eigen aan veel mensen, van welke overtuiging ook.

Een christen die eerst heeft geluisterd naar Gods Woord en zichzelf door Hem heeft laten in vraag stellen of op zijn minst door Hem heeft laten leiden, heeft al dat geroep niet nodig. Hij of zij vertelt rustig de boodschap. Niet zijn of haar boodschap, maar de Zijne. En als dat negatieve of agressieve reacties oproept, doet dat pijn… dat klopt. Maar ook dan is een christen geroepen om te luisteren naar zij die reageren. Ook hierin ben ik wellicht één van de slechtere leerlingen in de klas. Maar hé… stopt een roeping omdat ik er slechts met vallen en opstaan op inga?

Tot slot nog dit. Toen mijn vrouw het artikel voorlas, luisterde ik gefascineerd. Toen ik even later het artikel zelf ter hand nam om één en ander nog eens na te lezen, sprak het me minder aan. Ik vroeg me af hoe dat kwam. Nu eens dringt een boodschap dieper tot me door als ik die lees (zoals wanneer ik met de Bijbel bid – in het Oudnederlands betekende ‘lezen’ niet voor niets ‘bidden’), dan weer als ik luister (zoals tijdens een goede homilie).

Soms heeft het iets te maken met het charisma van de schrijver of lezer. En met charisma bedoel ik hier niet een eigenschap, maar een geschenk. Als ik God tot mij laat spreken in plaats van mijn eigen woord te willen voeren, dan komt er ruimte vrij voor dat charisma.

Maar heel vaak heeft het ook met mezelf te maken: neem ik voldoende tijd om te luisteren?

Het is een moeilijke roeping, maar we worden elke dag toch uitgenodigd om het te proberen: luisteren naar God. Of lezen. Want eigenlijk is echt lezen ook een vorm van luisteren.

Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)