In een bundel met teksten en gebeden voor de zomermaanden zwaait een gebedswerkgroep uit Maastricht de loftrompet over de zondag als “onze oudste feestdag”. Toen al – we schrijven 1997 – verwittigde de auteur voor de grenzen van een flexibele arbeidsmarkt: een 24-ureneconomie en het openen van winkels op zondag waren in Nederland blijkbaar geen taboe meer. Ook in ons landje is vandaag meer en meer sprake van de zondag als 'de zevende dag', maar dan in de betekenis van 'de zoveelste dag'. Zo zie je steeds meer mensen die ook op zondag beschikbaar moeten zijn voor mails van hun werkgever. Vroeger was werken op zondag eerder het 'privilege' van beroepen als bakker en beenhouwer, verpleegster of buschauffeur.
Los van alle maatschappelijke discussies over arbeidsethos en flexibiliteit is het sowieso belangrijk, zo niet noodzakelijk, dat mensen af en toe eens tot rust kunnen komen. “Een dag om los te laten”, zo stond de zondag in eerder vermelde bundel beschreven. Wat loslaten? De drukte en de zorgen van het alledaagse bestaan. Natuurlijk stoppen die niet altijd vanzelf. Maar als we geen kader meer bieden om dat mogelijk te maken, dan klopt er iets niet. Het kan deugd doen om met je gezin of vrienden eens onbezorgd te kunnen samenzijn. Te wéten dat je die dag normaal gezien geen oproepen van buitenaf moet verwachten. Dat je wat kan genieten van innerlijke rust, ook als je bengels of kleinkinderen regelmatig om je aandacht vragen.
In onze samenleving is het voor sommige mensen niet meer zo belangrijk dat die rustdag op een zondag valt. Maar dat wil niet zeggen dat zij geen nood meer hebben aan rustpunten.
Voor christenen blijft de zondag wel belangrijk. De dag waarop God rust nadat hij alles geschapen heeft. De dag ook waarop alles goed komt: de overwinning van het goede op het kwade wordt gevierd, de steen die de bouwlieden hebben verworpen is tot hoeksteen geworden. "Zie, deze dag schept de Heer. Laat ons hem vieren met vreugde", zo linkt de Nederlandse gebedswerkgroep psalm 118 aan de zondag. Die tweede zin is essentieel: op zondag mogen we ook viéren dat we bestaan. Dat we geschapen zijn in liefde. Dat we geborgen zijn in de palm van Gods hand. Zondag is dus niet alleen een rustdag, maar ook een feestdag. We hebben iets te vieren. We mogen blij en dankbaar zijn. We mogen ook genieten. Niet alleen omdat we niet moeten gaan werken. Maar ook en vooral omdat God ons die dag cadeau doet. Omdat we mogen stilstaan bij het feit dat Hij ons mooie dingen schenkt. Soms is het moeilijk, of zelfs onmogelijk, om daarbij stil te staan. Maar wanneer we het kunnen, laten we het dan ook doen. Laten we samen Gods Mysterie vieren en, ook als we eens treurig zijn, ons verwarmen aan mensen die ons een warm hart toedragen, en die met ons meevieren vanuit datzelfde geloof.
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)
