038a_Tevreden © RDNE Stock Project via pexels.jpg
De woorden die de Kananeese vrouw sprak bij haar ontmoeting met Jezus, inspireerden onze parochieassistent tot een nieuwe levenshouding: rustig tevreden zijn met wat je van God ontvangt.

Een bijzonder intrigerende persoon in de Bijbel is de Kananeese vrouw. Op het moment dat ze Jezus ontmoet, heeft ze al haar hoop op Hem gesteld. Haar dochter is van een duivel bezeten en ondergaat daarbij vreselijke kwellingen. Als de vrouw Jezus smeekt om haar te helpen, reageert die verrassend koel. Of eigenlijk helemaal niet. Maar de vrouw geeft niet op en Jezus’ leerlingen, lichtelijk gegeneerd door de situatie, vragen Hem om haar weg te sturen. Zijn antwoord: “Ik ben alleen maar tot de verloren schapen van het huis van Israël gezonden.” Dat klinkt ons vandaag wellicht merkwaardig in de oren. Was Jezus niet degene die Zijn leerlingen uitstuurde om het evangelie aan iedereen te verkondigen, tot aan de uiteinden der aarde? Waarom zegt Hij hier dan dat Hij alleen gekomen is voor de Israëlieten? Wanneer de vrouw nogmaals aandringt, bevestigt Hij zijn standpunt tegenover haar: het is niet goed om het brood (lees: Jezus zelf, het ‘levend Brood’) dat voor de kinderen (de Israëlieten) bestemd is, aan de honden (de niet-Israëlieten, zoals de Kananeese vrouw) te geven. Zij geeft echter een verrassend antwoord: “Wel waar, Heer, want de honden eten immers toch ook de kruimels die van de tafel van hun meester vallen.” Plots verandert er iets in de houding van Jezus. Hij prijst haar groot geloof en willigt haar verlangen in: haar dochter is genezen.

Er is al heel wat inkt gevloeid over deze Bijbelpassage. Wilde Jezus met Zijn aanvankelijk stugge, zelfs botte houding het geloof van de vrouw testen, of kon ook de Messias echt slechtgehumeurd zijn? Verwachtte Hij haar antwoord, of verraste haar reactie Hem zodanig dat Hij Zijn eigen houding radicaal veranderde en Zijn zending opentrok naar alle mensen? Boeiende vragen, maar als we eerlijk zijn kunnen we ze op dit moment niet met zekerheid beantwoorden.

Wat mij nog het meest intrigeert, is de houding van de Kananeese vrouw. Zij stelt zich, wellicht uit liefde voor haar dochter, erg nederig op: ze smeekt Jezus, ze werpt zich uiteindelijk zelfs voor Zijn voeten neer. Maar wanneer Hij haar zelfs dan nog afwijst, gaat ze in op Zijn beeldspraak over het brood, de honden en de kinderen. Zij stelt – en het is dat wat me zo fascineert – dat de honden ook eten van de kruimels van het brood dat voor de meesters (of de kinderen) bestemd is. Ze zijn met andere woorden tevreden met wat ze van God ontvangen: de kruimels van het levend Brood. Ze willen niet per se het beste deel van het brood, als ze zich maar kunnen voeden.

Toen ik ooit met deze Bijbeltekst bad, veranderde dit mijn leven. Tot dat moment wilde ik alles uit het leven halen. Ik moest van elk moment kunnen genieten, altijd iets kunnen doen wat ik graag deed. Dat zorgde ervoor dat ik elke tegenvaller uitvergrootte en er dan (te) geïrriteerd of ontmoedigd bij liep. Ik verwachtte eigenlijk te veel van mijn leven. Wellicht kwam dat doordat ik voordien jarenlang haast constant aan anderen had gedacht. Veel van mijn vrienden waren mensen die voortdurend behoefte hadden aan een luisterend oor. Door hun talrijke problemen konden ze er niet voor mij zijn toen ik behoefte had aan hun steun. We deelden ook te veel leed en te weinig lief: zelden deden we iets leuks of hadden we het met elkaar over de mooie momenten van het leven. Tot ik me op een bepaald moment leeggezogen voelde. Wellicht was mijn plotse verlangen om elk moment van het leven te genieten dan ook een tegenreactie: ik had naar mijn gevoel te veel van mezelf gegeven, en moest nu ‘mijn schade inhalen’. Terwijl je niet constant kan genieten, omdat het dan ook weer ‘gewoon’ wordt. Terwijl het leven leert dat vreugde en tegenslag elkaar afwisselen.

De woorden van de Kananeese vrouw brachten me tot een ommekeer, tot meer evenwicht. Ik nam me voor om voortaan tevreden te zijn met wat God me schonk. Dat wil niet zeggen dat ik in mijn luie zetel ging zitten wachten tot God me iets gaf. Ik blijf ook nu Gods dromen met mij en mijn eigen dromen nastreven. Maar ik doe dat niet meer absoluut. Tijdens de dag tel ik mijn zegeningen: als me iets goeds overkomt, sta ik daar echt bij stil. Op het einde van de dag kan ik God daar echt dankbaar voor zijn. En weet je wat zo gek is? Daardoor kan ik de tegenslagen of moeilijke momenten ook beter relativeren: ze horen bij het leven. God is ook op die momenten bij mij, liefdevol en medelevend. Ik leef nu rustiger. Gewoon, door tevreden te zijn met een sneetje, maar ook met de kruimels. Die horen immers eveneens bij het Hemelse Brood.

 

Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be) 

Zoeken

Dekenaal nieuws