Wanneer Gabrielle met een grote glimlach het huis binnenkomt, is er geen blijer mens te vinden dan ik. En toch kan de oorzaak van haar glimlach mijn blijdschap nog vergroten. Zo kwam ze op een dag binnengewandeld met een groot pak onder de arm. Dat pak had verdacht veel weg van wat lekkers, en hoewel ik op dat moment met een griepje zat voelde ik me plots al stukken beter. Het bleek een geschenkje te zijn van Monique’ske, een bijzonder lieve dame die iedereen vlak voor elke Eucharistieviering (en ook op andere momenten, haar glimlach maakt graag overuren) een stralende glimlach en een vriendelijk woord schenkt, voor ze voor de ene of andere brave ziel met veel liefde en een groot hart een kaarsje gaat branden aan één van de vele Onze Lieve Vrouw beelden die onze gelijknamige kerk rijk is. Nu zijn er heel wat Monique’s en Monique’skes in onze parochie, en ze zijn allemaal even grote engelen. Maar vandaag spande deze Monique toch wel de kroon. Ze had, zo maar en voor niets, voor ons beiden een pak frangipanes gekocht. Nu is dat mijn favoriete gebak: ik smul van frangipanes bij mijn zondags ontbijt, als avondlijk dessert, en wanneer ze bij wijze van verrassing in de vorm van een klein sneetje bij de koffie worden geserveerd in één of andere koffie- of ontbijtbar. Dus was mijn hart al half gesmolten bij het zien van de inhoud van Moniques verrassingsgeschenk. Wat me echter nog veel teerhartiger maakte, was de boodschap die ze op een papier op het pakket had geschreven: “Voor jullie twee. SMAKELIJK. Monique. xx”. Helemaal aandoenlijk was het gezichtje dat ze van zichzelf bij haar naam getekend had, met daaronder twee armen die zich hartelijk naar ons uitstrekten. Het was het extraatje dat haar al persoonlijke wens nog veel persoonlijker maakte. Dit was hààr cadeautje, voor ons. Nu laat Monique Gabrielle vaak weten dat ze ons zo’n lief koppeltje vindt (dit is de eerste en laatste keer dat ik dit schrijf, want eigen lof stinkt), en dat het haar zo’n deugd doet telkens als ze ons ziet (dat zegt ze aan zo veel mensen, de lieve dame, en ze maakt er volgens mij elke bestemmeling even gelukkig mee). Maar haar boodschap, samen met het ontroerende zelfportret, maakte haar gebaar dubbel zo gul, en vervulde onze harten met warmte en dankbaarheid.
Enkele dagen later keek ik met evenveel vertedering naar een tekening die Vincent, één van de zoontjes van Gabrielles zus Monique (jawel, alweer een Monique!) uit Nieuw-Zeeland ons samen met een briefje had gestuurd. De tekening toonde een grote figuur met bolle ogen en vier armen. De boodschap erbij luidde: “Dit is een superheld met twee armen aan elke kant. Er is een kruis omdat hij in de gevangenis zit, klaar om uit te breken en nog wat meer mensen te helpen. Liefs, Vincent.” In die tekst kon ik al meteen duizend-en-één positieve boodschappen ontdekken, die mijn dag goed maakten. En ook hier maakte de tekening de boodschap persoonlijk. Ik ontmoette Vincent voor het eerst toen hij enkele jaren jong was, en ik met Gabrielle volgens driejaarlijkse traditie naar haar thuisland gevlogen was. Gabrielle vond hem superschattig en enorm spontaan, wat ik alleen maar kon beamen. Net als het feit dat hij zo’n groot hart leek te hebben. Het briefje en de tekening die ik nu zag, bevestigden dat alleen maar. Net zoals de dagen die we met hem, zijn zus Constance en zijn ouders doorbrachten, zijn “Liefs” op het einde van het briefje zo oprecht maakten.
Het leven zit vol verrassingen. Sommige daarvan zijn negatief. Maar vele anderen vallen positief uit. Als zo’n verrassing je overvalt, laat je dan verwonderen. Proef en geniet ervan. Denk er later nog eens aan terug, vergeet haar niet. Maar bovenal: beleef haar als een geschenk, dat je onverwachts in de schoot valt. Laat haar alle negatieve gedachten verdrijven. Want ze is niet zo maar een cadeau, ze is een godsgeschenk. Een echt en oprecht geschenk van God, die oneindig veel van je houdt.
Weet je waar mijn oog op viel toen Gabrielle en ik deze ochtend, vlak voor ik me zette aan het schrijven van dit cursiefje, samen uit het Getijdenboek baden? Op deze zin: “God heeft de mensen op de wereld geplaatst om eensgezind hun werk te verrichten tot eer van Zijn Naam.” Net als een muntje dat in een jukebox valt, viel met deze zin voor mij alles op zijn plaats. Zonder het zelf misschien te beseffen, hebben Monique’ske en de kleine Vincent precies gedaan wat God van hen droomt. Dit besef is alweer een geschenk, bedenk ik. En een uitnodiging aan mij en aan ons allemaal om, af en toe en vooral niet geforceerd, elkaar eens blij te verrassen.
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)
