© Dean (leu) via wikimedia commons
Als u ooit op zoek bent naar een film die ‘het allemaal heeft’, kan ik u zeker ‘Novocaine’ aanbevelen. Deze prent uit 2025 is grappig, spannend, romantisch, ontroerend en origineel. De film vertelt het verhaal van Nathan Caine. Hij lijdt aan een bijzondere aandoening: ‘congenitale analgesie’. Daardoor kan hij geen pijn voelen. Nathan werkt in een bank als de rechterhand van de directeur. Zowel hij als zijn baas komen over als grijze muizen. Daar komt bij Nathan echter plots verandering in, en wel om twee redenen. Een onhandigheidje leidt tot een afspraak met de mysterieuze Sherry, die sinds enkele maanden voor dezelfde bank werkt. Nathan voelt tot dan toe onbekende gevoelens in hem ontwaken. Maar er is weinig tijd voor romantiek, want de volgende dag wordt de bank overvallen. De behoorlijk brute overvallers gijzelen de aanwezigen en er ontstaat een kat-en-muisspel tussen de slechteriken en de politie. Tot overmaat van ramp wordt Sherry ontvoerd…
Na het zien van ‘Novocaine’ liet de film me niet meer los. Niet alleen omdat hij bijzonder goed in elkaar steekt, maar ook omdat sommige momenten echt beklijvend zijn. Zo is er de scène waarin Nathan op aandringen van Sherry voor het eerst een stukje taart proeft. Zijn overbeschermende ouders hadden hem altijd afgeraden om vast voedsel te eten: als hij op zijn tong zou bijten, zou hij dat immers niet voelen en riskeerde hij dood te bloeden. Wanneer hij de taart zijn gehemelte laat strelen, zie je gewoon hoe intens hij geniet. Het wordt heel sober in beeld gebracht, maar mist zijn effect niet: voor het eerst lijkt Nathan te ‘leven’. Daarmee geeft Sherry hem een moeilijk te onderschatten geschenk. Later die avond ontdekt hij voor het eerst ook zijn ontluikende seksuele gevoelens. Het betekent allemaal zo veel voor hem, dat hij niet aarzelt om de bankovervallers de dag nadien de code van de kluis te geven wanneer ze dreigen Sherry neer te schieten. Als de jonge vrouw even later ontvoerd wordt en de politie niet meteen in actie schiet, start Nathan een eigen queeste waarbij hij tijdens diverse gevechten ernstig gewond geraakt. Hij voelt daarbij geen pijn… maar het lichaam kent zijn grenzen.
Die beklijvende momenten in de film houden voor mij een levensles in. Wanneer Nathan de taart voor het eerst proeft, is hij bang. Hij neemt een risico. Niet zomaar een risico: het risico om écht te leven. Dat raakt mij ook als gelovige. Christen zijn houdt eveneens een risico in. Deel uitmaken van de katholieke kerk is vandaag niet populair, integendeel. En echt leerling van Jezus zijn vraagt inspanning: je maakt tijd voor gebed, en je ontzegt je bepaalde zaken om er voor anderen te kunnen zijn. Je riskeert meewarig bekeken of geïsoleerd te worden als je uitkomt voor je geloof. Maar àls je die keuzes maakt, zijn er ook momenten waarop je kan proeven hoe de ‘taart’ smaakt: je leven krijgt zin, smaak, kleur. Wanneer Sherry in gevaar is, komt Nathan uit zijn comfortzone. De reden is duidelijk: hij wil zijn leven geven precies omdat Sherry hem heeft laten ervaren wat ‘leven’ is. Hij heeft iets geproefd van wat ‘liefde’ is. Zo ook geeft het besef, het geloof dat God me oneindig graag ziet, me soms de moed om moeilijke momenten door te komen en mijn ‘ego’ of mijn trots opzij te zetten in mijn relaties met anderen. Jezus is daarbij mijn voorbeeld bij uitstek: om de wil van Zijn Vader te doen en ons te redden, was Hij bereid om de meest gruwelijke vernederingen te ondergaan en te sterven op het kruis.
Tenslotte nog dit. Bij het begin van de overval moet de bankdirecteur onder bedreiging van een wapen de kluis openmaken. Even aarzelt hij. Dan weigert hij. Het kost hem zijn leven. Mijn echtgenote Gabrielle opperde dat de man misschien besefte dat de bankovervallers er ook met de zuurverdiende centjes van armere klanten vandoor zouden gaan als hij de kluis zou openen. We weten niet zeker wat er in het hoofd van de directeur omging, maar als de hypothese van Gabrielle klopt, dan verloor de directeur zijn leven voor anderen. Op dat moment verloor hij echter ook zijn status van ‘grijze muis’: tijdens die enkele seconden van aarzeling en zijn – voor hem fatale – keuze, kreeg zijn leven misschien meer kleur dan het ooit gehad had. Hoe dan ook: ‘Novocaine’ gaat over écht leven, en je leven geven. In die zin is de film, ook voor christenen, een bron van inspiratie.
Wim Corbeel (Reacties op dit cursiefje zijn welkom op wim@elisabethparochie.be)
